maandag 10 februari 2014
Deze staat sinds kort hoog op mijn ‘things-to-do-on-a-boring-sunday’ lijstje. De Neighbourfoodmarket op het Westergasterrein Amsterdam.
Vrolijke hobby-chefs, biologische kaasmakers, idealistische worstendraaiers, fanatieke soepkokers, zoete likeurmakers, de koning van mini-sandwiches en Kitty met haar zelfgemaakte jammetjes. Één zondag per maand komen ze allemaal bij elkaar. Daarna is het aan het artifarti publiek om de lekkerste versnaperingen te verzamelen, en, zoals een echte hipster het betaamd, neer te strijken aan een van de lange tafels.
Voor mij en mijn gay-best-friend de ideale bestemming voor onze (meestal brakke) zondagmiddag. Bij aankomst (na een rare verspreking met de mevrouw van de waffels op wielen) hadden we de dringende behoeft aan een sloot met koffie. Mijn GBF begon wat te stuntelen en drukte een briefje van vijf euro in mijn handen en mompelde iets van “bestel jij maar”. Ik snapte niet zo goed waarom hij daar op stond, maar toen ik me omdraaide om te bestellen wel…
Lichtbruine lokken, een T-shirt dat als een soort cadeaulint zijn spieren sierde, en een paar knalblauwe ogen keken mij stralend aan. Het is een wonder dat ik verstaanbaar “Twee latte’s alsjeblieft” heb gemompeld. Met zwetende handpalmpjes werd ik me ineens zeer bewust hoe ik eruitzag (met mijn bleke winterhuid, roze mutsje en ‘comfortable’ jas). Het leek uren te duren eer de Latte’s klaar waren, en toen hij door zijn soepele techniek (zal wel door die mooie armen komen) hartjes in het melkschuim toverde smolt ik, en begon ik, jawel, te giechelen… De ongemakkelijke situatie duurde nog even tot we eindelijk de latte’s in onze handen kregen. Toen we eindelijk neerploften op een stoel met onze Latte’s waren we even ongemakkelijk stil. Mijn altijd o-zo-vriendelijke GBF slaakte een zucht en zei: “Naast hém lijkt iedereen op een bleek, pukkelig klein meisje met ontzettende kater hoor.”
Thanks, schat!
De neighbourfoodmarket vind je elke maand in de westergasfabriek. Check de agenda op de site om te weten wanneer: www.neighbourfoodmarket.nl
Ja ik geef het toe! Sterker nog: ik ben er dol op! Ik ging zitten voor het 1e oh oh cherso seizoen, geniet van plaatsvervangende schaamte bij mijn vieze vette verloofde en stiekem kijk ik zaterdagochtend naar Hannah Montana op Disney Channel.
Mijn vriend ergert zich groen en geel, en kijkt op zijn zaterdagochtend het liefste naar discovery channel of het saaie national geographic. Maar over mijn dommetv-verslaving mag hij mag niets zeggen, gezien zijn PS3 gedrag. (ik vervloek Fifa/NBA maar vooral dat afgrijselijke schietspel waardoor ons huis twee keer per week verandert in een warzone, inclusief bommen, gescheld en harde mitrailleurs).
Sorry, ik dwaal af. Waarom kijk ik toch zo graag naar die programma’s? Ik kan namelijk ook best genieten van een mooie docu van de NTR. Het antwoord is simpelweg: even nergens aan denken en gewoon dom kijken. Je kent het wel, als je in de reclame gaat zappen en na 5 minuten niet meer weet wat je nu eigenlijk aan het kijken was.
Even genieten van iemand anders’ ellende en geschokt worden door al die overschrijdende en schaamteloze grenzen. Al kan ik me, vooral bij sytycd, irriteren aan het gemaakte, verzonnen drama door de programmamaker en tenenkromende commentator.
Gelukkig voor mijn lieve vriend werk ik fulltime en geef ik ook nog twee avondjes in de week dansles. Dan kan hij het huis heerlijk volvloeken, kapotschieten en veranderen in een oorlogszone zonder dat ik er last van heb. Maar de donderdagavond, als hij koopavond moet werken, die is van mij. Als ik niet bij vrienden aan de donderdagavondborrel zit (donderdagavonden mogen namelijk ook best gevierd worden) dan plof ik bij thuiskomst meteen op de bank, zet de tv aan en zit de hele avond met een fles wijn aan de lippen te genieten van leedvermaak, plaatsvervangende schaamte en de haagse platheid.
Als ik dan de voordeur hoor dan zap ik toch maar gauw naar Discoverychannel. Dat scheelt toch weer een beetje irritatie;)
woensdag 15 januari 2014
En ik? Ik woon samen in het mooie Amsterdam en ben na mijn studie meteen gaan werken.
Dit is niet wie we zijn, dit is wat we doen! Ik moet eerlijk bekennen dat ik het onderscheid tussen deze twee een beetje ben verloren. Gesprekken die wij (begin 20-ers) hebben met elkaar gaan meestal over wat we willen en hoe we dat gaan bereiken. Over wie we nu zijn, of wat we nu doen, daar hebben we het niet over. We zijn constant bezig met later en het opbouwen. Als ik die goede baan heb/veel geld heb/mijn studieschuld heb afgelost/zo’n huis in de stad heb dan….
En dan? Dan gaan we genieten en zijn we gelukkig! Dat denken wij begin twintigers althans. Dat het in het echte leven niet zo werkt? Dat we altijd meer willen? En dat we eigenlijk nooit écht tevreden zijn? Dat snappen wij begin-twintigers niet…
Zo hoor je A. niet zeggen dat ze haar kamer in Utrecht eigenlijk liever verruild voor een plekje bij haar ouders in het oude, vertrouwde polderdorp. Of hoor je niet dat M. constant gestrestst en moe is door haar jeukende ambitie? R. hoor je ook niet zo vaak zeggen dat dit studie nummer 3 is, en dat ze dolgelukkig bij haar schoonouders woont… En ik? Ik kan moeilijk genieten van het nu, en vergelijk mijn eigen leven met die uit een Amerikaanse romkom waardoor mijn leven toch niet zo leuk en spannend lijkt…
Nee, wij 20-ers hebben het niet zo leuk als onze papa’s en mama’s denken. We zijn te ambitieus met te hoge verwachtingen, waar we in worden teleurgesteld. We willen zó véél! Ken jij een begin-twintiger zonder een flatscreen TV? Just saying..
Wij snappen nog niet dat dit dé mooiste jaren zijn. Doordeweekse spontane etentjes, vrijmibo’s, zomerse festivallen, bbq’s in het Vondelpark, wonen in de stad, keihard mogen gillen in een Tikibadglijbaan en legaal over straap huppelen.
We genieten er wel van hoor, maar we staan er niet bij stil omdat we zo druk zijn met wat we niet hebben en wat we allemaal willen en moeten van onszelf. (We moeten namelijk allemaal een goede baan, mooi huis, dikke auto, avontuurlijke vakanties, merkkleding en voor ons 35e ook nog een kind krijgen). Leuk hoor, begin-twintiger zijn, maar het is best vermoeiend al zeg ik ’t zelf….
Lezen over de twintigers van nu? Verhelderend voor twintiger (en ouders!): Wereld aan je voeten & de prestatiegeneratie.
donderdag 31 oktober 2013
carrière maken
een huis kopen
kinderen krijgen
trouwen
gelukkig zijn
een nieuwe baan
sparen
nieuwe kleren kopen
een inloopkast maken
vrijwilligerswerk doen
goed leren koken
de beste vriendin ter wereld zijn
meer tijd voor familie maken
hobby’s oppakken
de muur verven
mijn linkedin profiel updaten
die vriendin bellen
reizen
nagels lakken
Het balkon schoonmaken
En ik kan maar één ding tegelijk.
maandag 26 augustus 2013
Yolanthe spant de spreekwoordelijke kroon, jonge ‘fashion editors’ kunnen het ding net zo goed tegen hun gezicht plakken en wannabe modemeisjes gooien er nog een extra filter overheen om het wat meer te laten lijken dan het is. Instagram.
#selfie #loveit en #tbt. #Doe #Is #Normaal. Op mijn Instagram tijdlijn zijn deze hastags een dagelijkse realiteit. Het lijkt wel alsof het elke dag moet. Waar is de #klote #regen #zwaar #depressieve #saaie #avond gebleven?
#selfie #loveit en #tbt. #Doe #Is #Normaal. Op mijn Instagram tijdlijn zijn deze hastags een dagelijkse realiteit. Het lijkt wel alsof het elke dag moet. Waar is de #klote #regen #zwaar #depressieve #saaie #avond gebleven?
Mooie kiekjes van leuke feestjes, lekkere lunches en zonsondergangen. Het lijkt wel alsof mijn instagramkennissen een soort superleven hebben met een dag van 36 uur. (Hoe kan je anders 9 uur werken, lekker lunchen, de zonsondergang bekijken en stappen met je vriendinnen op een maandagavond?) De volgende dag lijkt zich wel het precies hetzelfde proces nog eens te herhalen. Ik ga dan denken: wat doe ik nou fout? Waarom ben ik niet lekker aan het lunchen met mozzarella broodjes en op het strand onder een dekentje aan het kijken hoe de zon in de zee zakt? Ik zit gewoon met een dekentje op de bank en ga om 23.00 naar bed.
Na een post van Yolanthe op haar instagram dat ze een dansje doet met haar man op een boot, hoor ik dit zelfs uit de mond van Albert Verlinde komen onder het mom ‘nieuws’!
Ik heb het geprobeerd, zo’n Instagram account. Ik moest enorm nadenken wat ik nu weer moest plaatsen met een filtertje, terwijl de dansende mozzarellabroodjes maar voorbij bleven komen. Gelukkig ben ik wel achter de ‘kijk-wat-is-mijn-leven-ontzettend-leuk’ truc. Ze sparen hun leuke kiekjes op, schieten meer foto’s dan ze whatsapp berichtjes sturen en plukken ‘#feelgood’ quotes en teksten van het internet, om deze vervolgens op random tijdstippen op Instagram te slingeren. Soms onder het mom van de #tbt (throw back thursday). Conclusie: niets voor mij dat Instagram, ik heb namelijk ‘in het echt’, een best leuk leven.
woensdag 17 juli 2013
Het. Leven. Is. Kut.
Zo kunnen wij - vrouwelijke - twintigers heel scherp concluderen na een uren durend telefoongesprek. Mijn werk is kut, ik heb ‘niets’ om aan te trekken, geen (lees: drukbezette) vrienden en een ontoereikend banksaldo.
Het is maar goed dat ik, en vele vrouwelijke twintigers met mij, niet meer verantwoordelijkheden hebben dan een huur, een baan en uhmmm?..
Oh oh oh wat heb ik het zwaar. Vrijdagavond kon er niemand met me mee naar de kroeg, toen ik wilde shoppen zaterdag bleek ik blutterdeblut te zijn en mijn collega gaf geen overdreven enthousiast antwoord toen ik vroeg of ze nog wat leuks ging doen in het weekend. Terwijl dit reuze aardig was bedoeld natuurlijk.
Laten we eens even 30 jaar terug gaan in de tijd. 1983 om precies te zijn. Onze mama’s waren net bekomen van de jaren 80 crisis. Waarin je 9 van de 10 keren niet de baan kon krijgen waarvoor je had geleerd en een godsvermogen betaalde voor een veel te kleine woonruimte.
Zeurden onze mama’s? Half niet zo erg als wij dat kunnen doen. Terrasjes, naar de film, uit eten en die mooie jas kopen die je had zien hangen? Voor ons een standaard weekend, voor onze mama’s niet eens een optie, sparen was toen immers nog normaal en lenen niet, in plaats van andersom.
Weet je wat misschien nog wel erger is? Elke vriendin die ik bel om ‘even’ te vertellen dat mijn leven o-zo-kut is, begrijpt me helemaal en ervaart dit net zoals ik. (minstens één keer in de maand…)
Sorry dagboek, wij ‘twintigers-van-nu’ gebruiken graag het woord k*t. En om maar even in de 80-er sferen te blijven: ook dát nog..
zondag 16 juni 2013
Wijze raad, goed bedoeld advies en een dikke knuffel. Of je er nu om hebt gevraagd of niet, je krijgt ze van d’r.
Toen ik klein was, was de zin: “Ik ga het aan je moeder vertellen”, enger dan Ik-mik-Lorreland met Garbonkel en Harry Potter bij elkaar! Nu liggen de verhoudingen anders, en ik vind het leuk!
Toen ik klein was, was de zin: “Ik ga het aan je moeder vertellen”, enger dan Ik-mik-Lorreland met Garbonkel en Harry Potter bij elkaar! Nu liggen de verhoudingen anders, en ik vind het leuk!
Met mijn mama kan ik lachen, uren kletsen, shoppen, theetjes drinken maar vooral: PRATEN! Als ik het even niet meer weet, ergens van baal, bloedchagrijnig ben of mezelf even heel erg zielig vind - en ieder normaal persoon knettergek zou worden van mijn gezeur - dan bel ik mijn mama.
Mama luistert het vervolgens allemaal aan, ook al vraag ik (terwijl ik haar heb gebeld!) niet eens hoe het met haar is. Dat ze luistert vind ik al heel fijn, maar of ze het nou met me eens is of niet: ze begrijpt me altijd en heeft altijd een goede raad, tip of advies waar ik wat mee kan. En dat vind ik best knap…
Desondanks mijn soms botte reacties op goed bedoeld advies, een snauw en een urenlang gesprek over mezelf informeert ze een tijdje later altijd even hoe het met me gaat. (Meestal ben ik mijn ik-vind-mezelf-heel-zielig bui allang vergeten) Dan word ik altijd zo blij, Mama denkt namelijk aan mij en dan voel ik nog meer liefde voor haar dan ik al deed.
Het is niet zo vanzelfsprekend dat iedereen zo’n lieve Mama heeft… Ik vind het soms iets té vanzelfsprekend, maar dat weet ik maar al te goed! Mijn Mama is de beste, liefste, leukste en slimste Mama van de hele wereld. Ik ben een heel gelukkig kind. Punt.
Abonneren op:
Posts (Atom)